Μπολιβάρ!

Όνοµα από µέταλλο και ξύλο, είσουνα

ένα λουλούδι µεσ’ στους µπαχτσέδες της

Νότιας Αµερικής.

Είχες όλη την ευγένεια των λουλουδιών µεσ’ στην καρ-

διά σου, µεσ’ στα µαλλιά σου, µέσα στο

βλέµµα σου.

Μπολιβάρ! Κράζω τ’ όνοµά σου ξαπλωµένος στην

κορφή του βουνού Έρε,

Την πιο ψηλή κορφή της νήσου Ύδρας.

Από δω η θέα εκτείνεται µαγευτική µέχρι των νήσων

του Σαρωνικού, τη Θήβα,

Μέχρι κει κάτω, πέρα απ’ τη Μονεβασιά, το τρανό

Μισίρι,

Αλλά και µέχρι του Παναµά, της Γκουατεµάλα, της

Νικαράγουα, του Οντουράς, της Αϊτής,

του Σαν Ντοµίγκο, της Βολιβίας, της Κο-

λοµβίας, του Περού, της Βενεζουέλας, της

Χιλής, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, Ου-

ρουγουάη, Παραγουάη, του Ισηµερινού,

Ακόµη και του Μεξικού.

Μ’ ένα σκληρό λιθάρι χαράζω τ’ όνοµά σου πάνω στην

πέτρα, νάρχουνται αργότερα οι άνθρωποι να

προσκυνούν.

Τινάζονται σπίθες καθώς χαράζω –έτσι ήτανε, λεν, ο

Μπολιβάρ– και παρακολουθώ

Το χέρι µου καθώς γράφει, λαµπρό µέσα στον ήλιο.

Είδες για πρώτη φορά το φως στο Καράκας. Το φως

το δικό σου,

Μπολιβάρ, γιατί ως νάρθης η Νότια Αµερική ολό-

κληρη ήτανε βυθισµένη στα πικρά σκοτάδια.

Τ’ όνοµά σου τώρα είναι δαυλός αναµµένος, που φωτί-

ζει την Αµερική, και τη Βόρεια και τη Νό-

τια, και την οικουµένη!

Οι ποταµοί Αµαζόνιος και Ορινόκος πηγάζουν από τα

µάτια σου.

Τα ψηλά βουνά έχουν τις ρίζες στο στέρνο σου,

Η οροσειρά των Άνδεων είναι η ραχοκοκκαλιά σου.

Στην κορφή της κεφαλής σου, παληκαρά, τρέχουν

τ’ ανήµερα άτια και τ’ άγρια βόδια,

Ο πλούτος της Αργεντινής.

Πάνω στην κοιλιά σου εκτείνονται οι απέραντες φυτείες

του καφέ.

Σαν µιλάς φοβεροί σεισµοί ρηµάζουνε το παν,

Από τις επιβλητικές ερηµιές της Παταγονίας µέχρι τα

πολύχρωµα νησιά,

Ηφαίστεια ξεπετιούνται στο Περού και ξερνάνε στα 85

ουράνια την οργή τους,

Σειούνται τα χώµατα παντού και τρίζουν τα εικονίσµα-

τα στην Καστοριά,

Τη σιωπηλή πόλη κοντά στη λίµνη.

Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας.

Νίκος Εγγονόπουλος