Μάνος Λοϊζος ~ Πόσο σ΄ αγαπώ

Angelo Branduardi - La canzone di Aengus il vagabondo

Diafanos - Thanasis Papakonstantinou

Ο Νίκος Καββαδιας διαβάζει το Ποίημα του ¨Γυναικα"

Γυναίκα - (Ν. Καββαδία) Παπακωνσταντίνου, Μικρούτσικος

ΠΟΥΣΙ

Έπεσε το πούσι αποβραδίς
- το καραβοφάναρο χαμένο -
κ' έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δεις.

Κάτασπρα φοράς κ' έχεις βραχεί,
πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου.
Κάτου στα νερά του Port Pegassu
βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.

Μας παραμονεύει ο θερμαστής
με τα δυο του πόδια στις καδένες.
Μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες
με την τρικυμία· θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό
κ' είν' αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα.
Από να φοβάμαι και να καρτερώ
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες
έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες.

Νίκος Καββαδίας

WILLIAM GEORGE ALLUM ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΡΑΜΜΕΣ ΟΡΙΖ

MΑL DU DEPART

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφάξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα' χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει ..."

Μα ο εαυτός μου μια βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,
κι αυτό τ' ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.



( Τα ποιήματα προέρχονται από το "Μαραμπού", 4η έκδοση: ΆΓΡΑ, 1990. )

κράτησα τη ζωή μου ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Thanasis Papakonstantinou - Kato ap to maksilari

ΤΡΥΠΕΣ - Θ ΑΝΑΤΕΛΛΩ...!!!!

Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες.

Όταν τα ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει.

Όταν τα κλείνω, βλέπω μπρος μου ό,τι ποθώ

Ανδρέας Εμπειρίκος

Υπόγεια Ρεύματα - Ασημένια Σφήκα

Η ιστορία της Μαρίας

Κιθάρες Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει, στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει, μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες. Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε. Κώστας Καρυωτάκης

Χαμόγελο Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε, ίσως γιατί έ π ρ ε π ε να δακρύσει, ίσως γιατί οι συφορές έ ρ χ ο ν τ α ι. Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι· απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει. Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι. Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη· κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει, στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια. Κώστας Καρυωτάκης

andromeda-thanasis papakonstantinou

Θ.Παπακωνσταντίνου - Μ. Κανά - Όταν τραγουδάω