Mario Frangoulis: FATA MORGANA(with lyrics)

Ο Νίκος Καββαδιας διαβάζει το ''Φατα μοργκανα''

Νίκος Καββαδίας, Fata Morgana

Στη Θεανώ Σουνά

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνειο αρραβωνιάζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.
Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.
Μπροστά στην Πύλη δύο δαιμόνοι σπαθοφόροι
και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.

*

Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Πάντα οι κυκλώνες έχουν γυναικείο
όνομα. Εύα από την Κίο.
Η μάγισσα έχει τρεις κόρες στο Αμανάτι
και η τέταρτη είν' ένα αγόρι μ' ένα μάτι.

Ψάρια που πετάν μέσα στην άπνοια,
όστρακα, λυσίκομες κοπέλες,
φίδια της στεριάς και δέντρα σάπια,
άρμπουρα, τιμόνια και προπέλες.

Νά 'χαμε το λίχνο του Αλαδίνου
ή το γέρο νάνο απ' την Καντώνα.
Στείλαμε το σήμα του κινδύνου
πάνω σε άσπρη πέτρα με σφεντόνα.

Δαίμονας γεννά τη νηνεμία.
Ξόρκισε, Allodetta, τ΄ όνομά του.
Λούφαξεν ο δέκτης του ασυρμάτου,
και φυλλομετρά τον καζαμία.

Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.
Γεια χαρά, στεριά, κι αντίο, μαστέλο.
Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,
έχει και στην κόλαση μπορντέλο.

Από τη συλλογή Τραβέρσο (1975)

Ἡ διαθήκη μου

Ἀντισταθεῖτε
σ᾿ αὐτὸν ποὺ χτίζει ἕνα μικρὸ σπιτάκι
καὶ λέει: καλὰ εἶμαι ἐδῶ.

Ἀντισταθεῖτε σ᾿ αὐτὸν ποὺ γύρισε πάλι στὸ σπίτι
καὶ λέει: Δόξα σοι ὁ Θεός.

Ἀντισταθεῖτε
στὸν περσικὸ τάπητα τῶν πoλυκατοικιῶν
στὸν κοντὸ ἄνθρωπο τοῦ γραφείου
στὴν ἑταιρεία εἰσαγωγαὶ- ἐξαγωγαί
στὴν κρατικὴ ἐκπαίδευση
στὸ φόρο
σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ.

Ἀντισταθεῖτε
σ᾿ αὐτὸν ποὺ χαιρετάει ἀπ᾿ τὴν ἐξέδρα ὦρες
ἀτέλειωτες τὶς παρελάσεις
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄγονη κυρία ποὺ μοιράζει
ἔντυπα ἁγίων λίβανον καὶ σμύρναν
σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ.

Ἀντισταθεῖτε πάλι σ᾿ ὅλους αὐτοὺς ποὺ λέγονται
μεγάλοι
στὸν πρόεδρο τοῦ Ἐφετείου ἀντισταθεῖτε
στὶς μουσικὲς τὰ τούμπανα καὶ τὶς παράτες
σ᾿ ὅλα τ᾿ ἀνώτερα συνέδρια ποὺ φλυαροῦνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ᾿ ὅλους ποὺ γράφουν λόγους γιὰ τὴν ἐποχὴ
δίπλα στὴ χειμωνιάτικη θερμάστρα

στὶς κολακεῖες τὶς εὐχὲς τὶς τόσες ὑποκλίσεις
ἀπὸ γραφιάδες καὶ δειλοὺς γιὰ τὸ σοφὸ
ἀρχηγό τους.

Ἀντισταθεῖτε στὶς ὑπηρεσίες τῶν ἀλλοδαπῶν
καὶ διαβατηρίων
στὶς φοβερὲς σημαῖες τῶν κρατῶν καὶ τὴ
διπλωματία
στὰ ἐργοστάσια πολεμικῶν ὑλῶν
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ λένε λυρισμὸ τὰ ὡραῖα λόγια
στὰ θούρια
στὰ γλυκερὰ τραγούδια μὲ τοὺς θρήνους
στοὺς θεατὲς
στὸν ἄνεμο
σ᾿ ὅλους τοὺς ἀδιάφορους καὶ τοὺς σοφοὺς
στοὺς ἄλλους ποὺ κάνουνε τὸ φίλο σας

ὡς καὶ σὲ μένα, σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ
ἀντισταθεῖτε.

Τότε μπορεῖ βέβαιοι νὰ περάσουμε πρὸς τὴν
Ἐλευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός

Γιατί η Αγάπη ,

δεν είν’ ένας τρυφερός Παράδεισος

μα η βίαιη επίθεση

της λαίλαπας

νερού και φωτιάς .”

——————————-

Από το ποίημα “ΑΓΑΠΗ” του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι .

Αναπότρεπτο

Όλα δείχναν πως είχε τελειώσει η αγάπη μας.
Τα χάδια μας ξυπνούσαν τώρα πιότερο την ανάμνηση
παρά το ίδιο μας το κορμί. Κι όμως δε θέλαμε να το
πιστέψουμε,
επιμέναμε. Σκεπάζοντας τις ρωγμές του χρόνου
με όρκους, δάκρυα, ασέλγειες, κι άλλες τέτοιες υπέροχες
και μάταιες υπερβολές.

Μα όταν εκείνο το βράδι σηκωθήκαμε και ντυθήκαμε σιωπηλά
κι έφυγες χωρίς να σε σταματήσω ή να σε καλέσω πίσω
και το κρεβάτι έμεινε βουλιαγμένο κι αδειανό, σαν ένας τάφος
που ζητάει τον νεκρό του,
και βρέθηκες μονάχη στη μέση του δρόμου, κι εγώ
καταμόναχος στην άδεια παγωμένη κάμαρα,
έκλαψα, έκλαψα τότε ατέλειωτα,
καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά, πόσο είχαμε σταθεί για πάντα
ξένοι.

Τάσος Λειβαδίτης

Eκείνο που φοβάμαι πιο πολύ

είναι μη γίνω "ποιητής".

Μην κλειστώ στο δωμάτιο

ν' αγναντεύω τη θάλασσα

κι απολησμονήσω.

Μην κλείσουν τα ράματα στις φλέβες μου

κι απο θολές αναμνήσεις κι ειδήσεις της ΕΡΤ

μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.

Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε

για να με χρησιμοποιήσει.

Μη γίνουν τα ουρλιαχτά μου

μουρμούρισμα για να κοιμίζω τους δικούς μου.

Μη μάθω μέτρο και τεχνική

και κλειστώ μέσα σ' αυτά για να με τραγουδήσουν.

Μην πάρω μεγάλα κιάλια

για να φέρω πιο κοντά τις δολιοφθορές

που δεν θα παίρνω μέρος

μη με πιάσουν στην κούραση

παπάδες κι ακαδημαϊκοί και πουστέψω

Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί

και την καθημερινότητα που συνηθίζεις

όλα έτσι παν

σκυλιά μας έχουν κάνει

να ντρεπόμαστε την αργία

περήφανοι για την ανεργία

Έτσι είναι.

Μας περιμένουν στη γωνιά

καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.

Ο Μάρξ... τον φοβάμαι

το μυαλό μου δρασκελάει κι αυτόν

αυτοί οι αλήτες φταίνε

δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό

μπορεί... ε ; ... μιαν άλλη μέρα...

Κατερίνα Γώγου

Γυμνό σώμα
Ι.
Είπε:
ψηφίζω το γαλάζιο.
Εγώ το κόκκινο.
Κι εγώ.

Το σώμα σου ωραίο
Το σώμα σου απέραντο.
Χάθηκα στο απέραντο.

Διαστολή της νύχτας.
Διαστολή του σώματος.
Συστολή της ψυχής.

Όσο απομακρύνεσαι
Σε πλησιάζω.

Ένα άστρο
έκαψε το σπίτι μου.

Οι νύχτες με στενεύουν
στην απουσία σου.
Σε αναπνέω.

Η γλώσσα μου στο στόμα σου
Η γλώσσα σου στο στόμα μου-
σκοτεινό δάσος.
Οι ξυλοκόποι χάθηκαν
και τα πουλιά.

Όπου βρίσκεσαι
υπάρχω.

Τα χείλη μου
περιτρέχουν τ' αφτί σου.

Τόσο μικρό και τρυφερό
πως χωράει
όλη τη μουσική;

Ηδονή-
πέρα από τη γέννηση,
πέρα από το θάνατο.Τ
ελικό κι αιώνιο
παρόν.

Αγγίζω τ δάχτυλα
των ποδιών σου.
Τί αναρίθμητος ο κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πώς πλάθεται και καταρρέει
όλος ο κόσμος;

Η γλώσσα αγγίζει
βαθύτερα απ' τα δάχτυλα.
Ενώνεται.

Τώρα
με τη δική σου αναπνοή
ρυθμίζεται το βήμα μου
κι ο σφυγμός μου.

Δυό μήνες που δε σμίξαμε.
Ένας αιώνας
κι εννιά δευτερόλεπτα.

Τί να τα κάνω τ' άστρα
αφού λείπεις;

Με το κόκκινο του αίματος
είμαι.
Είμαι για σένα.

Αθήνα 24.9.80 Γιάννης Ρίτσος

ΕΡΩΤΑΣ
'Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή
σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.
[Τ. Λειβαδίτης-Κιβωτός]

Ανδρείκελα

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη, σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία. Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή. Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία. Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό, ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια, χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό, άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια. Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά, η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη. Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει. Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός. Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα, ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα... Κώστας Καρυωτάκης

Υπόγεια Ρεύματα - Ανδρείκελα

Ολες οι ώρες είναι ώρες Ελλάδας

Rock n' Roll Sto Krevati Παύλος Σιδηρόπουλος

Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες,
ένας άντρας πήγε σ' ένα απ' αυτά τα «σπίτια»,
πήρε μια γυναίκα,
μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο,
αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση,
γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει
να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,
«εδώ έρχονται για άλλα πράγματα»,
οι άλλοι απ' έξω δώστου χτυπήματα στην πόρτα.
Με τα πολλά άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές
– ακούς εκεί διαστροφή να θέλει, να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα.
Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.
Κανείς δεν τον ξανάδε πια.
Και μόνο εκείνη η γυναίκα,
θα' ρθεί η αναπότρεπτη ώρα μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,
πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθιά,
την πιο μεγάλη ερωτική πράξη
μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της.

Από τη συλλογή Καντάτα Τάσος Λειβαδίτης(1960)

http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=33301.0#ixzz1Ed0IJVL0

Πουλικάκος-Socos - Ο μαθητευόμενος της οδύνης.wmv

Βορινό Λιμάνι

Ο Σαν Μικέλε είχε ένα κόκορα (1972 - των αδελφών Ταβιάνι)

Πρωτότυπος ιταλικός τίτλος: San Michele aveva un gallo
Αγγλικός τίτλος: St.Michael had a rooster



Κεντρική ιδέα της ταινίας είναι ο εγκλεισμός και η εσωτερική αντίσταση. Ο Τζούλιο, αρχηγός μιας ομάδας αναρχικών, μετά την αποτυχία τους να πείσουν τους χωρικούς να κολλεκτιβοποιήσουν τη παραγωγή τους, καταδικάζεται σε θάνατο. Την τελευταία στιγμή όμως μετατρέπεται η ποινή του σε ισόβια και κλείνεται σε δεκάχρονη απομόνωση. Εκεί για να επιβιώσει χωρίς να τρελαθεί, βάζει τον εαυτό του σε ένα αυστηρό πρόγραμμα, εκτελώντας διάφορα φανταστικά καθήκοντα. Με ελπίδα τα επαναστατικά του οράματα να γίνουν πραγματικότητα περνούν τα δέκα χρόνια και μεταφέρεται σε άλλη φυλακή. Εκεί συνομιλεί μ' άλλους νεότερους πολιτικούς κρατούμενους όπου νιώθει πια το ουτοπικό του πολιτικού του οράματος. Μην μπορώντας να επιβιώσει στο φυσικό κόσμο και με τους ανθρώπους, και κουρασμένος για ένα νέο ξεκίνημα προτιμά να αυτοκτονήσει. Έτσι κλείνει αυτό το χρονικό, το Σαν Μικέλε, που ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται σε ένα παιδικό τραγούδι που έλεγε ο ήρωας όταν τον έκλειναν για τιμωρία σε μια ντουλάπα, παιδί ακόμη.

San Michele - Θανάσης Παπακωνσταντίνου (νέο CD)

San Michele aveva un gallo [final scene]

San Paidi Papakonstantinou-Siotas

Τα τραγούδια που έγραψα - Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ηλύσια

(Τόσο πολύ τα σώματα κουράστηκαν, που ελύγισαν, εκόπηκαν στα δύο.) Κι έφυγαν οι ψυχές, πατούνε μόνες των, αργά, τη χλόη σαν ανοιχτό βιβλίο. (Τα σώματα κυλούν χάμου, συσπείρονται στρεβλωμένα.) και φαίνονται στο βάθος τριαντάφυλλα κρατώντας, να πηγαίνουνε με τ' όνειρο οι ψυχές και με το πάθος. (Χώμα στο χώμα γίνονται τα σώματα.) Μα κείθε απ' τον ορίζοντα, σαν ήλιοι δύουν οι ψυχές, τον ουρανό που φόρεσαν, ή σαν απλά χαμόγελα σε χείλη. Κώστας Καρυωτάκης

Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί...

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη. Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει, κι είμαι άνθος που φυλλοροεί στο χέρι σου και πάει Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα εφύγανε, που μόνον μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας. Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα της μάνας, της μάνας γης, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη! Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός, εκεί, στο απόλυο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη. Κώστας Καρυωτάκης

Μάνος Χατζιδάκις, Σερενάτα για την σεξουαλική απουσία

Επιστροφή

Εγώ δεν επλανήθηκα σε δάση απάρθενα, βουερά, μηδέ η ριπή μ' εχτύπησε του ωκεάνιου ανέμου. Σκλάβο πουλί, τ' ανώφελα πηγαίνω σέρνοντας φτερά και δε θα ιδώ τους ουρανούς που νοσταλγώ, ποτέ μου. Μα πάντα, ω φύση, αλίμονο! πόσο η ψυχή μου ταπεινή λάτρισσα στο παραμικρό γίνεται μάντεμά σου, και πόσο, τώρα που η βραδιά θα πέσει φθινοπωρινή, το καθετί περσότερο μου λέει την ομορφιά σου! Με μιαν ακρούλα σύννεφου ταξιδεμένου με καλείς, με το χρυσίο χαμόγελο του μαραμένου βρύου, μ' ένα χορτάρι ανάμεσα στις πλάκες όλες της αυλής, που το σαλεύει μοναχό η πνοή του Σεπτεμβρίου. Και τη φωνή σου ακούγοντας, τη μυστικιά, τη δυνατή, ω φύση, θα 'ρθω κάποτε φέρνοντας το σταυρό μου. Θα' ναι το χώμα σου ελαφρό, και θα 'ναι πάντα ονειρευτή η ώρα με τ' αναπάντεχο τέλος του μάταιου δρόμου! Κώστας Καρυωτάκης