Μπολιβάρ!

Όνοµα από µέταλλο και ξύλο, είσουνα

ένα λουλούδι µεσ’ στους µπαχτσέδες της

Νότιας Αµερικής.

Είχες όλη την ευγένεια των λουλουδιών µεσ’ στην καρ-

διά σου, µεσ’ στα µαλλιά σου, µέσα στο

βλέµµα σου.

Μπολιβάρ! Κράζω τ’ όνοµά σου ξαπλωµένος στην

κορφή του βουνού Έρε,

Την πιο ψηλή κορφή της νήσου Ύδρας.

Από δω η θέα εκτείνεται µαγευτική µέχρι των νήσων

του Σαρωνικού, τη Θήβα,

Μέχρι κει κάτω, πέρα απ’ τη Μονεβασιά, το τρανό

Μισίρι,

Αλλά και µέχρι του Παναµά, της Γκουατεµάλα, της

Νικαράγουα, του Οντουράς, της Αϊτής,

του Σαν Ντοµίγκο, της Βολιβίας, της Κο-

λοµβίας, του Περού, της Βενεζουέλας, της

Χιλής, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, Ου-

ρουγουάη, Παραγουάη, του Ισηµερινού,

Ακόµη και του Μεξικού.

Μ’ ένα σκληρό λιθάρι χαράζω τ’ όνοµά σου πάνω στην

πέτρα, νάρχουνται αργότερα οι άνθρωποι να

προσκυνούν.

Τινάζονται σπίθες καθώς χαράζω –έτσι ήτανε, λεν, ο

Μπολιβάρ– και παρακολουθώ

Το χέρι µου καθώς γράφει, λαµπρό µέσα στον ήλιο.

Είδες για πρώτη φορά το φως στο Καράκας. Το φως

το δικό σου,

Μπολιβάρ, γιατί ως νάρθης η Νότια Αµερική ολό-

κληρη ήτανε βυθισµένη στα πικρά σκοτάδια.

Τ’ όνοµά σου τώρα είναι δαυλός αναµµένος, που φωτί-

ζει την Αµερική, και τη Βόρεια και τη Νό-

τια, και την οικουµένη!

Οι ποταµοί Αµαζόνιος και Ορινόκος πηγάζουν από τα

µάτια σου.

Τα ψηλά βουνά έχουν τις ρίζες στο στέρνο σου,

Η οροσειρά των Άνδεων είναι η ραχοκοκκαλιά σου.

Στην κορφή της κεφαλής σου, παληκαρά, τρέχουν

τ’ ανήµερα άτια και τ’ άγρια βόδια,

Ο πλούτος της Αργεντινής.

Πάνω στην κοιλιά σου εκτείνονται οι απέραντες φυτείες

του καφέ.

Σαν µιλάς φοβεροί σεισµοί ρηµάζουνε το παν,

Από τις επιβλητικές ερηµιές της Παταγονίας µέχρι τα

πολύχρωµα νησιά,

Ηφαίστεια ξεπετιούνται στο Περού και ξερνάνε στα 85

ουράνια την οργή τους,

Σειούνται τα χώµατα παντού και τρίζουν τα εικονίσµα-

τα στην Καστοριά,

Τη σιωπηλή πόλη κοντά στη λίµνη.

Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας.

Νίκος Εγγονόπουλος

Ο Σιμόν Χοσέ Αντόνιο δε λα Σαντίσιμα Τρινιδάδ Μπολίβαρ υ Παλάσιος (Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, γενν. 24 Ιουλίου 1783 στο Καράκας, Βενεζουέλα, θαν. 17 Δεκεμβρίου 1830 στη Σάντα Μάρτα, Κολομβία) ήταν ηγέτης διαφόρων κινημάτων ανεξαρτησίας σε όλη τη Νότια Αμερική, συλλογικά γνωστά ως Πόλεμος του Μπολίβαρ.

Ως ηγέτης στον αγώνα για ανεξαρτησία για τις περιοχές που σήμρα αποτελούν τη Βενεζουέλα, την Κολομβία, το Εκουαδόρ, το Περού, τον Παναμά και τη Βολιβία, θεωρείται σημαντικός ήρωας σε αυτές τις χώρες, καθώς και στην υπόλοιπη ισπανόφωνη Αμερική.

Το 1802 παντρεύτηκε την Μαρία Τερέσα Ροδρίγκες ντελ Τόρο υ Αλάισα. Όταν η σύζυγός του πέθανε από κίτρινο πυρετό λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, ο Μπολίβαρ δεν παντρεύτηκε ποτέ ξανά.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου Ο Βασιλιάς Vasilias

Ἀγωνίες

Ἂν χτυπήσουν τὴν πόρτα, μὴν ἀνοίξεις.
Ὅσο καὶ νὰ χτυποῦν.
Πρέπει νὰ πιστέψουν πὼς τὸ σπίτι
εἶναι ἀδειανό.
Δὲν θὰ τὴ σπάσουν. Μὴ φοβᾶσαι.
Ἂν τὴ σπάσουν,
θὰ ξέρουμε πὼς μᾶς πρόδωσαν.
Οὔτε κ᾿ ἐγὼ τὸ πιστεύω.
Ναί, θὰ πυροβολήσω ἂν μποῦνε.
Ἐσὺ δοκίμασε νὰ φύγεις.
θὰ μπορέσεις.
Γιὰ μᾶς θἆναι. Τόση ὥρα
τριγυρίζουν τὸ σπίτι.
Κύταξε ἀπ᾿ τ᾿ ἄλλο παραθύρι.
Μὰ πρόσεχε.
Ναί, βλέπω. Χτυπᾶνε ἀπέναντι.
Μίλα σιγότερα.
Ἀκοῦς; Φασαρία; Τί νὰ γίνεται;
Κάποιον πιάσανε. Εἶναι γέρος.
Τὸν χτυπᾶνε τὰ σκυλιά.
Ἄτιμοι.
Πόσους θὰ πιάσετε; θὰ μείνουν
ὅσοι χρειάζονται καὶ περσότεροι.
θὰ μείνουν καὶ δὲν θὰ σταυρώσουν
τὰ χέρια.

Αλέκος Παναγούλης

Γερνάς και σκοτεινιάζει - Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Μια σκέψη αντί για ευχή ...

Μια σκέψη αντί για ευχή ...

Λένε πως τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή των παιδιών... αυτές τις μέρες ας είναι η σκέψη μας εκεί.. δίπλα τους...εκεί ..στη φυλακή της Γάζας, που περισσότερα από 7.000 παιδιά δεν θα γιορτάσουν...δεν θα χαμογελάσουν...γιατί κάποιοι"ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΙ" συνεχίζουν να τους αφαιρούν αυτό το χαμόγελο...αυτά τα Χριστούγεννα στέλνουμε τη σκέψη μας και την αλληλεγγύη μας εκει...σ΄αυτά τα παιδιά...σ αυτό το Περήφανο λαό πουΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ!!

Από ΒΑΘΥ ΠΡΑΣΙΝΟ

Goya

Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος.
Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις.
Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν.
Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό.
Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα.
Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν.
Αλλά εμείς ξέρουμε:
Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος.
Δεν είναι παραφροσύνη, μα
Το τέλος της παραφροσύνης.
Δεν είναι χάος
Μα η τάξη.
Είναι το απλό
Που είναι δύσκολο να γίνει.
(Μπρεχτ)

Γ. Αγγελάκας & Ν. Βελιώτης - Οι παλιάτσοι

Giannis Aggelakas - i agapi ormaei mprosta

...μερα με τη μερα συζηταμε,βριζουμε,καταριομαστε κ συνειδητοποιουμε οτι δε φτανει μονο αυτο,
μερα με τη μερα,ολα οδηγουνε σε εκεινη τη στιγμη που θα μετρηθουμε να δουμε ποσοι ειμαστε κ θα βρεθουμε πολλοι παραπανω απο οσοι νομιζαμε
μερα με τη μερα θα μετρηθουμε με το φοβο μας,τη δειλια κ τη μοιρολατρεια, κ θα ανακαλυψουμε οτι ειμαστε δυνατοτεροι,
μερα με τη μερα,ωριμαζουν οι συνθηκες ωστε το Πριν,το Τωρα,κ το Μετα να γινουν ενα,να γινουν μια στιγμη

μερα με τη μερα,πλησιαζουμε αυτη τη στιγμη,
οπου η λαβα θα ξεχυθει και θα παρασυρει ολα τα ψεμματα που ακουσαμε,ολα τα προσωπα που μας εξαπατησανε,ολα τα δακρυγονα που φαγαμε,ολη την αλητεια που τωρα επικρατει,
μερα με τη μερα,
ωσπου καποτε η μερα αυτη θα ερθει.
Η μερα που θα τους γαμησουμε...
Αναδημοσίευση από celin -

ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ -ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΕΚΚΑΣ

Πάμπλο Νερούδα-Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις

Pablo Neruda - Muere lentamente

Muere lentamente quien se transforma en esclavo del hábito,
repitiendo todos los días los mismos trayectos,
quien no cambia de marca,
no arriesga vestir un color nuevo
y no le habla a quien no conoce.

Muere lentamente quien evita una pasión,
quien prefiere el negro sobre blanco
y los puntos sobre las "íes" a un remolino de emociones,
justamente las que rescatan
el brillo de los ojos,
sonrisas de los bostezos,
corazones a los tropiezos y sentimientos.

Muere lentamente quien no voltea la mesa
cuando está infeliz en el trabajo,
quien no arriesga lo cierto por lo incierto
para ir detrás de un sueño,
quien no se permite por lo menos una vez en la vida,
huir de los consejos sensatos.

Muere lentamente quien no viaja,
quien no lee,
quien no oye música,
quien no encuentra gracia en sí mismo.

Muere lentamente quien destruye su amor propio,
quien no se deja ayudar.
Muere lentamente, quien pasa los días quejándose
de su mala suerte o de la lluvia incesante.

Muere lentamente, quien abandona un proyecto antes
de iniciarlo, no preguntando de un asunto que desconoce
o no respondiendo cuando le indagan sobre algo que sabe.

Evitemos la muerte en suaves cuotas,
recordando siempre que estar vivo
exige un esfuerzo mucho mayor
que el simple hecho de respirar.

Solamente la ardiente paciencia hará que conquistemos
una espléndida felicidad.

Πάμπλο Νερούδα - Ἀργοπεθαίνει

Ἀργοπεθαίνει ὅποιος γίνεται σκλάβος τῆς συνήθειας,
ἐπαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τὶς ἴδιες διαδρομές,
ὅποιος δὲν ἀλλάζει περπατησιά,
ὅποιος δὲν διακινδυνεύει ν᾿ ἀλλάξει χρῶμα στὰ ροῦχα του,
ὅποιος δὲν μιλᾶ σὲ ὅποιον δὲν γνωρίζει.

Ἀργοπεθαίνει ὅποιος ἀποφεύγει ἕνα πάθος,
ὅποιος προτιμᾶ τὸ μαῦρο γιὰ τὸ ἄσπρο
καὶ τὰ διαλυτικὰ σημεῖα στὸ «Ι»
ἀντὶ ἑνὸς συνόλου συγκινήσεων ποὺ λαμποκοποῦν τὰ μάτια,
ποὺ μετατρέπουν ἕνα χασμουργητὸ σὲ ἕνα χαμόγελο,
ποὺ κάνουν τὴν καρδιὰ νὰ κτυπᾶ στὸ λάθος
καὶ στὰ συναισθήματα.

Ἀργοπεθαίνει ὅποιος δὲν ἀναποδογυρίζει τὸ τραπέζι,
ὅποιος δὲν εἶναι εὐτυχισμένος στὴ δουλειά του,
ὅποιος δὲν διακινδυνεύει τὴ βεβαιότητα γι᾿ ἀβεβαιότητα
γιὰ νὰ κυνηγήσει ἕνα ὄνειρο,
ὅποιος γιὰ μιὰ φορὰ τουλάχιστον στὴ ζωή του
ν᾿ ἀποφύγει τὶς ἐχέφρονες συμβουλές.

Ἀργοπεθαίνει ὅποιος δὲν ταξιδεύει,
ὅποιος δὲν διαβάζει,
ὅποιος δὲν ἀκούει μουσική,
ὅποιος δὲν βρίσκει χάρι στὸν ἑαυτό του.

Ἀργοπεθαίνει ὅποιος καταστρέφει τὸν ἔρωτά του,
ὅποιος δὲν ἐπιτρέπει νὰ τὸν βοηθήσουν,
ὅποιος δαπανᾶ μέρες παραπονούμενος γιὰ τύχη κακή
ἣ γιὰ τὴν ἀσταμάτητη βροχή.

Ἀργοπεθαίνει ὅποιος παρατᾶ ἕνα σχέδιο πρὶν ν᾿ ἀρχίσει,
ὅποιος δὲν ρωτᾶ γιὰ πράγματα ποὺ δὲν γνωρίζει,
ὅποιος δὲν ἀπαντᾶ, ὅταν τὸν ρωτοῦν κάτι ποὺ ξέρει.

Ἀποφεύγουμε τὸν θάνατο σὲ μικρὲς δόσεις,
ὅταν θυμόμαστε πάντοτε ὅτι γιὰ νὰ εἶσαι ζωντανὸς
χρειάζεται μία προσπάθεια πολὺ μεγαλύτερη
ἀπὸ τὸ ἁπλὸ γεγονὸς τῆς ἀναπνοῆς.

Μόνο ἡ ἔνθερμη ὑπομονὴ θὰ ὁδηγήσει στὴν ἐπίτευξη
μιᾶς λαμπρῆς εὐτυχίας.

Γιάννης Ρίτσος – Μετά

---

Μάρτυρες γιὰ τὰ λάθη σου δὲν εἶχες. Μόνος μάρτυρας ὁ ἴδιος ἐσύ. Τὰ τακτοποίησες, τὰ μονόγραψες, τὰ σφράγισες σὲ λευκοὺς πάντοτε φακέλους σὰ νὰ ἑτοίμαζες τὴ δίκαιη διαθήκη σου. Ὕστερα τὰ τοποθέτησες προσεχτικὰ στὰ ράφια. Τώρα, γαλήνιος, (ἴσως καὶ κάπως φοβισμένος) οὔτε βιάζεσαι οὔτε καθυστερεῖς, γνωρίζοντας ὅτι, μετὰ τὸ θάνατό σου, θ᾿ ἀνακαλύψουμε πόσον ὡραῖος ἤσουν, πόσο πολὺ πιὸ ὡραῖος πέρα ἀπ᾿ τὶς ἀρετές σου. Ἀθήνα, 16.1.1988 ἀπὸ τὸ Ἀργά, πολὺ ἀργὰ μέσα στὴ νύχτα, Κέδρος 1991

Γιάννης Ρίτσος - Ἡ ἀράχνη

στὸν τόμο: Ποιήματα 1958-1967, τόμ. Θ´, ἔκδ. Κέδρος, Ἀθήνα, 1989, σ. 216. Κάποτε, μιὰ τυχαία κι ἐντελῶς ἀσήμαντη λέξη προσδίδει μιὰ ἀπροσδόκητη σημασία στὸ ποίημα, ὅπως π.χ. στὸ ἐγκαταλειμμένο ὑπόγειο, ὅπου κανεὶς δὲν κατεβαίνει ἀπὸ καιρό, τὸ μεγάλο, ἄδειο κιοῦπι. στὸ σκοτεινό του χεῖλος περπατάει χωρὶς νόημα μιὰ ἀράχνη, (χωρὶς νόημα γιὰ σένα, μὰ ἴσως ὄχι γιὰ κείνην).

Modigliani Liza

Active Member-Τι άλλο φοβάσαι

ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Η Μάνα του Χριστού & Η Μαγδαληνή

Στὸ γιό του

Στὸν κόσμο γιατί σ᾿ ἔφερα; Ἂν μοῦ μοιάσεις
κυνηγημένος θά ῾σαι ὁλοζωὶς
ἢ νύχτα σκοτωμένος (πέμπτος ὄροφος)
θὰ σαλτάρεις στὸ δρόμο «διαλαθῶν»
ἀπ᾿ τὸ παραθυράκι τ᾿ ἀποπάτου,

ἢ μ᾿ ἀλλουνοὺς «εἰς τὸν συνήθη τόπον»
θὰ σὲ καρφώσουν ἄγνωστον μ᾿ ἀγνώστους
μὲ χέρια ἑλληνικὰ ντουφέκια ξένα,
χωρὶς ὄνομα, πῶς καὶ ποῦ. Οἱ προδότες
θ᾿ ἀπαγορεύουν καὶ τὰ κόλλυβά σας.

Ἂν ὅμως δὲ μοῦ μοιάσεις, ἡ ντροπὴ
καταδικιά μου θά ῾ναι, ὄχι δικιά σου.
Καταδότης, τσολιὰς καὶ μπλοκαδόρος,
ὅσο βουλιάζεις στὰ σκατά, ἄλλο τόσο
θὰ βγαίνεις καθαρὸς καὶ τιμημένος.

Κι ἅμα τὴν κάνει ὁ ὀχτρὸς τὴν Προδοσία
καθεστώς, θά ῾σαι πρῶτος : καὶ Θρησκεία
καὶ Νόμος κι Ἱστορία καὶ Λόγος, Κι ὅταν
οἱ κανονιὲς γιορτάζουν τῶν Ἑλλήνων
τὴν Ἀρετή, σὺ θά ῾σαι ὁ Ὑπερέλλην!

Κώστας Βάρναλης