Φύλλα Ημερολογίου

Ποιος ξέρει τι θα συμβεί αύριο,

ή ποιος έμαθε ποτέ τι συνέβη χτές

Τα χρόνια μου χάθηκαν εδώ κι εκεί,σε δωμάτια,σε τραίνα,

Σε όνειρα

Αλλά καμιά φορά η φωνή μιας γυναίκας καθώς βραδιάζει μοιάζει

Με το αντίο μιας ηλικίας που τελείωσε

Κι οι μέρες που σου λείπουν,ώ Φεβρουάριε,ίσως να μας αποδοθούν

Στον παράδεισο-

Συλλογιέμαι τα μικρά ξενοδοχεία που σκόρπισα τους στεναγμούς

Της νιότης μου

Ώσπου στο τέλος δεν ξεφεύγει κανείς,αλλά να πάει που.

Κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο

Ένας τον άλλον-

Κύριε,αδίκησες τους ποιητές δίνοντάς τους μόνο έναν κόσμο,

Κι όταν πεθάνω θα ΄θελα να με θάψουν σ΄ ένα σωρό από φύλλα

Ημερολογίου

Για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.

Κι ίσως ο,τι μείνει από μας να ΄ναι στην άκρη του δρόμου μας

Ένα μικρό μη με λησμονεί

Τάσος Λειβαδίτης